05-02-102010 zou wel eens stilletjes het jaar van Typhoon kunnen worden. Je hebt het haast niet door, maar de Zwolse rapper heeft plotseling een hoop kaarten op tafel. Het album Colucci Era van zijn groep Fakkelbrigade verscheen pas in augustus, dus alle zomerfestivals (min Lowlands) heeft de Fakkelbrigade nog voor de boeg, en voor het voorjaar staat nog een flinke clubtour gepland. Afgelopen weekend verscheen een EP van Typhoon & Rico met Muppet Stuff, het resultaat van hun theatertour. En na Noorderslag weten we zeker dat Typhoon nog een ijzer in het vuur heeft: zijn samenwerking met New Cool Collective. Eind vorig jaar verscheen hun gezamenlijke EP Chocolade. Om het af te maken kwam deze maand eindelijk Typhoon-classic Bumayé fatsoenlijk uit op single. De track is al sinds 2005 een absolute favoriet van zijn fans, en verdient het om in de New Cool Collective versie eindelijk een hit te worden. Tijd voor een gesprek met Nederlands minst macho rapper.

Festivals hebben vorig jaar allemaal gezien hoe goed het werkt, een grote hiphopband. Staan de zomerfestivals met open armen voor jullie klaar?
"Bijna alle recensies waren positief. Ik heb maar één negatiever verhaal gelezen. We kunnen daardoor inderdaad veel spelen, maar New Cool heeft zijn eigen agenda, voor mij is Fakkelbrigade de prioriteit. We gaan een aantal exclusieve festivals doen, om het leuk en interessant te houden."

Zonde eigenlijk.
"Ja, maar het gaat ook om wat je zelf wilt. Dat ging precies zo met het kiezen van een single van de Chocolade EP. Mensen bij de radio willen liever Bumayé, maar voor mij persoonlijk was Licht Uit interessanter, omdat het nieuwer is. Elk optreden met het New Cool Collective ben ik zenuwachtig, omdat alles mogelijk is. Geen enkel nummer is hetzelfde als de vorige show. Jazz is echt improvisatie. Ik werk met de beste muzikanten die er wat mij betreft zijn, ik wil niet voor ze onder doen. Dat is lastig. Ik kan wel in mijn teksten gaan knippen, maar op een gegeven moment ben je dan gewoon je tekst kwijt."

Bumayé is inderdaad een oud nummer. Het is gebaseerd op de documentaire When We Where Kings, over het beroemde gevecht tussen Mohammed Ali en George Foreman in Zaïre. De mensen scandeerden Bumayé naar Ali. Het betekent letterlijk 'dood hem'. Niks voor jou.
"Nee, maar de context klopt. Ik heb die track in 2005 gemaakt met Flexican, voor een theatershow van Made In the Shade. Het is uitgegroeid tot hét Typhoon anthem. Het was bedoeld als strijdkreet. Die wedstrijd was zoveel meer dan een bokspartij. Het is heel symbolisch allemaal: Ali won het gevecht door zijn incasseringsvermogen. Hij wist dat Foreman enorm harde stoten had, dus daar heeft hij op geoefend. Zijn sparring partner mocht alleen maar slaan, slaan, slaan, waardoor hij veel meer kon hebben. Dat, in combinatie met zijn beroemde dansen in de ring, zorgde ervoor dat hij Foreman boos maakte en uitputte."

"Door die documentaire ben ik fan geworden van waar Ali voor stond. Hij heeft in de gevangenis gezeten omdat hij dienst weigerde. Hij zei: 'No vietcong has ever called me a nigger'. George Foreman vroeg zich af: waarom houden ze niet van mij, ik ben toch zwarter? Het heeft geen moer te maken met kleur, het heeft te maken met hoe je je als persoon opstelt. Ali was enorm welbespraakt en had altijd een positieve instelling."

Die positiviteit heb jij nu ook geclaimd. Op Licht Uit noem je het New Optimisme, nog net geen New Cool Optimisme.
"Ik weet niet of het zo cool is. In deze tijd lijkt optimisme eerder uitzondering te zijn dan regel. Maar er zijn gelukkig nog veel optimistische mensen."

Lees meer op 3VOOR12.